हंस अकेला

रस्त्यावर वळणे येती? वळणाशी रस्ता येतो?
एकटे एकटेपण ये, की मीच एकटा येतो?

पाऊस उन्हाचा वैरी, छायेचा आश्रित मीही
दारावर म्हणून माझ्या पाऊस सारखा येतो?

ही भिंत हवी की खिडकी - आतून पाहण्यासाठी?
भिंतीत चिरावी खिडकी; खिडकीतुन वारा येतो!

आरशात दुकटा दिसतो, डोळ्यांत एकटा असतो
प्रतिमेच्या डोळ्यांमध्ये हा कुठून ऐना येतो?

प्रश्नाला उत्तर मिळता ती जोडी दो हंसांची
एकटाच उडून जाण्या हा हंस एकला येतो

स्तंभावरती चार सिंह

हल्ली तो कविता करतो
चार कडवी रोज लिहितो

एक कडवं शब्दांचं
कमळावरल्या थेंबांचं

दुसरं कडवं सुचलेलं
लोणच्यासारखं मुरलेलं

तिसरं सहज उमटतं
ध्रुवासारखं तळपतं

मागे वळून पाहताना...

धगधगत असशील लालबुंद निखारा होऊन,
नाही असशीलच,
कारण ह्या सकाळीसकाळीच्या मुक्तगार हवेतही
धुमसतोय धुराचा कोंदटपणा
पण तेवढंच.
त्याहून अधिक पेटून उठण्याचा प्रश्नच नाही,
कारण स्वतःला स्वतःचीच राख लावून
विझण्याचा स्वभाव आहे तुझा.
म्हणून तुला असं अधूनमधून चुचकारावं लागतं
गोंजारून एक फुंकर घालावी लागते.
फुंकरच तुझ्या वर्मी लागते हा काय माझा दोष आहे?

तुझा हा स्वभाव ते चांगलाच ओळखतात.
भडक्याची भीती नाही म्हणून.
आपली पोळी शेकायला तेवढी धग पुरेशी असते.
पण ती लागतेच.
त्या त्यांत तूही आहेस नि मीही.
त्यामुळे तुला धगधगत ठेवण्यात आपला स्वार्थ आहे.

भडकू नकोस असा तेल ओतल्यासारखा
कारण मला भडका नको आहे.
म्हणून तर मी फक्त फुंकर घालतोय.
भडका उडला तर फक्त राख उरेल
त्या बुळबुळीत राखेचा कुणालाच काहीच उपयोग नाही.
मला तू धगधगताच हवा आहेस.
फक्त मला तुझ्या धगीवर शेकून मस्तवाल झालेल्यांना
"हाय हाय" म्हणत हाय खावी लागेल
असा तू जिवंत जळता हवा आहेस.
तुझी राख झटकण्यासाठी
नि तुझ्यावर फुंकर घालण्यासाठी
तुला मी लागू नये असं मला हवंय.
कारण, मलाही तुझ्याबरोबर तुझ्यासारखंच
तू होऊन पेटतं रहायचं आहे,
पण...

शोले ते डार्क नाईट मार्गे डोंबिवली फास्ट जतन केलेला
तुझ्यातला सलवा जुडूम परजत
थंड राहून "पेटा पेटा" म्हणत
कुणी लावलेल्या आगीत पतंगाप्रमाणे झेपावत
मरत मरत जगण्यापेक्षा जाळून टाका म्हणत
"जळा जळा" करीत
चराचर जाळत फिरशील
तर मला तुमच्यात धरू नकोस.
आधी शेकू देत होतास, आता जाळू पाहतो आहेस.
ह्यांच्या मधलं पेटणं तुला कळेनासं झालंय बहुदा.

उडलेला भडकासुद्धा केव्हातरी शमेल
नि तो शमल्यावर भस्म होऊन राहिलास
तरीही त्या राखेतूनही उभं राहण्याची ऊर्मी गोळा करू पाहशीलच तू
मग तेव्हा कदाचित कळेल तुला
की उभं रहायलाही एक आकार लागतो
जो तुला कधी होता हे तुला कळणारही नाही
कारण ते कळायला तू तूच राहिला नसशील.
तुला दिसणारं सुबक शिल्प घाव घातल्यावरही दिसेल का
ह्याचा विचार
त्या कभिन्न पत्थरावर घाव घालण्यापूर्वीच तुला करावा लागेल.
किमान मागे वळून पाहता यावं म्हणून तरी
तुला तुझं स्वरूप व स्व-रूप सांभाळावंच लागेल
ऊब आणि जाळ
ह्यांच्यामधलंही काही त्यात ज्वलंत असण्याची शक्यता आहे,
एवढंच माझं तुला सांगणं आहे,
मागे वळून पाहताना.

सहज

अशी सांज संध्याकाळीच यावी
अशी गाज भरतीवेळीच यावी
जशी हाक हाकारल्याविण ये

निळ्याशार गगनी शुभ्राभ्र यावा
असा नील गगनी आषाढ यावा
जशी आत ती घेतल्याविण ये

असा गंध हलका तो दरवळावा
असा थेंब हळवा तो भुरभुरावा
जसा नाद ती बोलल्याविण ये

असा सोनचाफा बहरून यावा
असा आमराई मोहोर यावा
जसा होय हुंकारल्याविण ये

अशी रात रात्री हलके मिटावी
अशी मंद्र झोपेत पहाट व्हावी
जसा शब्द मी सुचविल्याविण ये