Thursday, March 18, 2010

अब के हम बिछड़े

अब के हम बिछड़े तो शायद कभी ख़्वाबों में मिलें
जिस तरह सुखे हुए फूल किताबों में मिलें

तू ख़ुदा है न मेरा इश्क़ फ़रिश्तों जैसा
दोनों इन्साँ हैं तो क्यूँ इतने हिजाबों में मिलें

ढ़ूँढ़ उजड़े हुए लोगों में वफ़ा के मोती
ये ख़ज़ाने तुझे मुम्किन है ख़राबों में मिलें

ग़म-ए-दुनिया भी ग़म-ए-यार में शामिल कर लो
नशा बढ़ता है शराबें जो शराबों में मिलें

आज हम दार पे खेंचे गए जिन बातों पर
क्या अजब कल वो जमाने को निसाबों में मिलें

अब ना वो मैं हूँ, ना तू है, ना वो माज़ी है फ़राज़
जैसे दो शख़्स तमन्ना के सराबों में मिलें

--- अहमद फ़राज़


आजला दुरावता फक्त स्वप्नगाठ ना?
पुस्तकांत पाकळ्या सापडोत वाळल्या

तू नव्हे शिवा, न ही प्रीत ईशदूत वा
दोन जीव भेटले अडसरांत केवढ्या!

शोध भंगल्या उरी तू इमानमाणिके
ठेव ही मिळे तळी येथ धूळधाणल्या

ह्या व्यथांत गावच्या मैत्रशल्य जोड ना
वाढते नशा जरा मद्यमद्य मिसळता

ओढती सुळाकडे आज जीच कारणे
वाटतील ती उद्या ह्या जगास संपदा

आज मी न, तू न, तो कालही न आजला
भेटले जणू कुणी मृगजळी मनातल्या

Saturday, March 13, 2010

रायटर्स ब्लॉक

वाहता वाहता एकदा ती धडामदिशी कोसळली
वाहणं-बिहीणं सोडून एक वाईट खोड चिकटली
पाहून तिला पडताना चार जण म्हणाले
पारणं फिटली डोळ्यांची, श्रम सारे निमाले
झिरपत झिरपत जायचं दूर, उरात साठवून उधाणपूर
झोकून देण्या कड्यावरून, दरीकपारी घुमवत सूर
हे सोडून, तिने तेव्हा उंची मोजण्याचा घातला घाट
घुटमळली ती, लोकांनीच मग काठावरती बांधला घाट

लिहिता लिहिता त्याने चक्क समीक्षेचा घाट घातला
त्याच्यामधला कवी मग पॉलिट ब्युरोत दाखल झाला
हिमालय मोजता मोजता सह्याद्री खुजा झाला
'रायटर्स ब्लॉक' म्हणत त्याने कवी थोडा जगवत ठेवला

Wednesday, March 10, 2010

थोड़ी सी रात और है…

सकाळी सकाळी स्नूझ स्नूझ करत तडफडतानासुद्धा


तुझं डोकं

 


“जागे हैं देर तक हमें कुछ देर सोने दो…”

असं ग़ुलज़ारू होत असेल ना?

मग पुन्हा गजर खणखणण्यापूर्वीची पाच मिनिटं


तू कशी काढतोस?


रात्रभर चाललेला


कानठळ्या बसविणारा


प्रतिमांचा अनियंत्रित जागर

 


शमला ह्या सुखात,


की त्या कोलाहलातून
नाहक उरून
घर करून बसलेलं


काकूछाप अनाम बाईचं

 

हो, हो, मला सोळा भाषा येतात,”

 


असलं संदर्भहीन वाक्य

 


आता भंडावून सोडत


आपल्याला स्वत:समोर खुजं करत


आंतर्बाह्य पोखरून काढणार ह्या भीतीत,

 


की बेलगाम धावणाऱ्या मेंदूला


स्वप्नांचं गोंडस रूप देऊन


भास भास म्हणत

त्याची जबाबदारी तुला आता जागेपणी झटकता येणार नाही


ह्या दडपणात,

 


की आजूबाजूची प्रत्येक गोष्ट ग्रहण करत सुटलेल़्या


पंचेंद्रियांचं अनाठायी ओझं


मेंदूला आता पेलणार नाही, ह्या चिंतेत?



तुझ्या चेहऱ्यावरचा सकाळीचा थकवा


अशांत रात्रीचा,

 


की

आ वासून ठाकलेल्या
अनिवार्य दिवसाचा,

 


की प्रतिभेची
वाट बघत
वास्तवाचे
रंग, पोत,
गंध, नाद


रवंथ करत


निव्वळ साचणाऱ्या


संचिताच्या कोवळ्या ऋतूंचा?

कळ्या घ्या, फुलं

द्या


असल्या ह्या प्रतिभेसाठी
एवढं असं झुरत राहणं
खरंच का आहे वर्थ?


सामावून घेत राहण्याला


खरंच का आहे अर्थ?



विक्षिप्तसे वाटेलही


तरीही ऐकून घे
डोक्याचे हे फिर फिर फिरणे
प्रतिक्षिप्तसे झाले आहे.

 


थोडा वेळ तरी तुझे

 


प्रश्न जरा आवरून घे


किती काळ

डोळे असे

ठेवायचे मी सताड उघडे?
दिवसरात्र जाऊ देत


पहाटे तरी निदान मला


पाच मिनिटं झोपू दे.