न्यारीच मनाची मापे
पायांना अंतर लांब
तो सागरसेतूचाही
केव्हाच कलथला खांब
वार्याचे अल्लद कण्हणे
भुणभुणतो किणकिण ओढा
ती चंद्रकोर गुणगुणते
का सत्ताविसचा पाढा?
मेघांचे देश निराळे
दूतांच्या परक्या वार्ता
नि पैलतीरावर जाता
मी व्याकुळ मंदाक्रांता
वाटसरू मुकाट जातो
टाळूनच रडकी झाडे
कैफियत रुतल्या बिजाची
जगतात मुक्याने झाडे
फारच सुंदर. अगदी मराठीच्या पाठ्यपुस्तकात घालण्यासारखी अविस्मरणीय कविता!
ReplyDeleteन्यारीच मनाची मापे
ReplyDeleteपायांना अंतर लांब
तो सागरसेतूचाही
केव्हाच कलथला खांब
वार्याचे अल्लद कण्हणे
भुणभुणतो किणकिण ओढा
नि पैलतीरावर जाता
मी व्याकुळ मंदाक्रांता
या ओळी अप्रतिम आहेत. सत्तावीसाचा पाढाही सुंदर. सगळी कविताच नेमकी,भिडणारी झाली आहे.
अरे हो भानस म्हणजे भाग्यश्री नचिकेत सरदेसाई.:)
ReplyDeleteती चंद्रकोर गुणगुणते
ReplyDeleteका सत्ताविसचा पाढा?
कैफियत रुतल्या बिजाची
जगतात मुक्याने झाडे
yaa oLi aavaDalya. kavita sunder
kshipra
फार फार सुरेख.
ReplyDeleteविशेषत: तो सत्ताविसाचा पाढा. कसले कसले अन्वयार्थ लागत जातात. कविता सोडून मधेच हिंडून यावं लागतं तिथून.
आणि ’रुतल्या बिजाची कैफियत मुक्याने जगणारी झाडे’. रडकी झाडे टाळणारा मुकाट वाटसरू आणि रुतल्या बिजाची कैफियत मुक्याने जगणारी झाडे.
न्यारीच मनाची मापे... खरंच.
शप्पथच राव!! एकदम सिक्सर मारलीस!
ReplyDeletekavita atishay aavadalee. pharach chan.
ReplyDelete"व्याकूळ मंदाक्रांता" अतिशय भिडली :)
ReplyDeleteकविता मनस्वी वाटली.छानच जमलीय.
आभार.
सर्वांचे आभार!
ReplyDelete