निमिषा,

जोडलेली माणसं तोडण्याच्या संध्याकाळी

हे तोडावं की तुटू द्यावं ह्या यक्षप्रश्नात

मी आरक्त बुडलो असताना

रात्रीचा पडदा ओढण्याची तुला कोण घाई झाली होती.

पडद्याची उघडझाप करून त्या सापळ्यात

जयद्रथाला पकडण्यासारखी चमत्कारिक क्षमता तुझ्यात नव्हती,

तर निदान थोडा धीर धरून वाट पाहायची होतीस -

ह्या निष्प्राण तळ्याकाठी माझ्यात धर्म सर्जतोय का ह्याची.

दुसरा युधिष्ठिर निर्माण होऊ न देण्याचा

द्रोणाचार्यमक्ता तू घेतला होतास काय?

तुझ्या क्रौर्याची कल्पना

तू त्यांचं बॅड लाइटचं अपील उचलून धरलं होतंस

तेव्हाच खरं तर मला आली होती.

नि वॉर्निंग बेलच्या आधीच असा

पेपर हातातून हिसकावून घेताना तर

तू आता कहर केला आहेस.

काळा बाळा, तुला कळतंय का

की सामना अनिर्णित ठेवण्याचा पर्याय

मला उपलब्धच नव्हता ते?

हे अस्ताचे शंखनाद विजयोन्मादाचे आहेत;

ते काही गिरण्यांचे सकाळसंध्याकाळचे भोंगे नव्हेत.

आपलं सर्वसाक्षित्व, अखंडत्व, प्रवाहित्व उमजून

किमान तू तरी

आजचं मरण उद्यावर ढकलणारी

खेळाचे नियम इत्यादीची

ही बाष्कळ चाकोरी

निर्भय होऊन झुगारून द्यायला हवी होतीस.

का तुलाही आता आवडू लागलंय

हे ऑफिस टाइम युद्ध?

दिवसभर

रणावर

हव्या तशा नियमांचे

हवे तसे अर्थ लावून

कधी रोखून, कधी जोखून

कधी आखून, कधी माखून

कधी राखून, कधी चाखून

चक्रव्यूहाशिवायही

नि:शस्त्राला आत घेऊन

मुरारबाजीचं धड होऊन

एकामेकी तुटून पडू

तुटायचंय तर जोडताय कुठे

दिवस येतात सुटे सुटे

पाचा दिवसांचा पाचुंदा

जल्लोषाने बांधूया

जल्लोषाला चिता बर्‍या

रेडीमेड शेकोट्या

शेकोटीला हल्ली तो म्हातारा येत नाही

बाणांच्या खाटेवर निजूनसुद्धा चचत नाही

आम्हांला त्याचे काय? त्याच्या जखमा कोण स्मरेल?

मरायचा तेव्हा मरेल, त्याला हवं तेव्हा मरेल

म्हातार्‍याला जखमा फार,

गोतावळ्याच्या चिंता फार

एकटं एकटं जगूनसुद्धा सगळंच म्हणतो सुटत नाही

बाकीच्यांनी तोडलं तरी सगळंच म्हणतो तुटत नाही

त्याचे हे प्रश्न सोडवत मी इथे निकराने उभा आहे

तो काय गंमत म्हणून?

ते आता माझेही झालेत हे तुला कळू नये

म्हणजे कमाल झाली.

त्या बेफिकीर, सोप्या सोप्या,

गोग्गोड, सुट्या सुट्या

जगाशी सामील झालेल्या तुला

काही गहन प्रश्न आता झेपतील असं मला वाटत नाही.

त्यामुळे तुझ्यावर ते सोपवण्याचं व्यासधैर्य मला होत नाही,

किमान म्हणून तरी

जरा धीर धरला असतास

तर निमिषा, तुला असा कुठे जायला उशीर होत होता?